Ta strona wykorzystuje pliki cookies, jeśli nie wyrażasz zgody na zapisywanie cookies na twoim urządzeniu, zmień ustawienia cookies w swojej przeglądarce. Jeśli potrzebujesz więcej informacji na ten temat, przejdź do zakładki Polityka plików Cookie.
Historia Różańca
Różaniec JP II autor: Jess PacOd pierwszych wieków, odpowiadając na wezwanie św. Pawła: „Nieustannie się módlcie” (1 Tes 5,17), chrześcijanie powtarzali różne modlitwy. Najstarszą jest modlitwa, której nauczył sam Jezus - „Ojcze Nasz”. Odczuwając jednak potrzebę proszenia o wstawiennictwo Najświętszej Maryi Panny, zaczęto więc wielokrotnie powtarzać Pozdrowienie Anielskie. Około XII wieku dołączono słowa, wypowiedziane do Maryi przez św. Elżbietę „I błogosławiony owoc żywota Twojego” , a w czasie jednej z wielkich epidemii dżumy do pozdrowienia anielskiego dodano drugą część: „Święta Maryjo, Matko Boża, módl się za nami grzesznymi teraz i w godzinę śmierci naszej. Amen”.
We wprowadzaniu modlitwy różańcowej szczególne zasługi ma zakon dominikanów. Istnieje przekaz, że św. Dominik otrzymał różaniec z rąk Matki Bożej. To Matka Boża poleciła Dominikowi, by w walce z herezją, głoszenie kazań łączył z odmawianiem tzw. Psałterza Maryi, czyli 150 „Zdrowaś Maryjo”. W końcu XIV w. każdą dziesiątkę „Zdrowaś Maryjo” poprzedzono jednym „Ojcze nasz”. W 1470 r. bł. Alan de Rupe, dominikanin, założył Bractwo Psałterza Najświętszej Maryi Panny. Jemu to, w objawieniach uznanych przez Kościół za autentyczne, Matka Najświętsza przekazała obietnice dla czcicieli różańca świętego:
1. Ktokolwiek będzie Mi służył przez odmawianie Różańca otrzyma wyjątkowe łaski.
2. Obiecuję moją specjalną obronę i największe łaski wszystkim tym, którzy będą odmawiać Różaniec.
3. Różaniec stanie się groźną obroną przeciw piekłu, zniszczy, pomniejszy grzechy, zwycięży heretyków.
4. Spowoduje on, że cnoty i dobre dzieła zakwitną; otrzyma on od Boga obfite przebaczenie dla dusz; odciągnie serca ludu od umiłowania świata i jego marności; podniesie je do pożądania rzeczy wiecznych. Och, taka dusza uświęci siebie tym sposobem.
5. Dusza, która poleci Mi się przez odmawianie Różańca nie zginie.
6. Ktokolwiek będzie odmawiał Różaniec i odda się rozmyślaniom nad jego świętymi tajemnicami, nigdy nie będzie pokonany przez niepowodzenie. Bóg nie będzie go karał w Swojej sprawiedliwości, nie zginie śmiercią niespodziewaną; jeżeli będzie sprawiedliwym, wytrwałym w łasce Bożej i będzie godnym życia wiecznego.
7. Ktokolwiek będzie miał prawdziwe nabożeństwo do Różańca - nie umrze bez Sakramentów Kościoła.
8. Wierni w odmawianiu Różańca będą mieli w życiu i przy śmierci światło Boże i pełnię Jego łaski.
9. Uwolnię z czyśćca tych, którzy mieli nabożeństwo do Różańca św.
10. Wierne dzieci Różańca zasłużą na wysoki stopień chwały w niebie.
11. Otrzymacie wszystko, o co prosicie przez odmawianie Różańca.
12. Wszystkich, którzy rozpowszechniają Różaniec będę wspomagała w ich potrzebach.
13. Otrzymałam od Mojego Boskiego Syna obietnicę, że wszyscy obrońcy Różańca będą mieli za wystawienników cały Dwór Niebieski w czasie ich życia i w godzinę śmierci.
14. Wszyscy, którzy odmawiają Różaniec są Moimi synami i braćmi Mojego Jedynego Syna, Jezusa Chrystusa.
15. Nabożeństwo do Mego Różańca jest wielkim znakiem przeznaczenia do Nieba



Od Soboru Trydenckiego modlitwa różańcowa stała się praktyką wszystkich rodzin chrześcijańskich. Wtedy to, chcąc uczynić ją modlitwą bardziej przystępną, ograniczono jej długość do pięciu dziesiątek. Papież Pius V, potwierdzając w 1569 r. modlitwę różańcową, pisał; „ Różaniec, jest bardzo pobożnym sposobem modlitwy do Boga. Polega na wysławianiu Błogosławionej Dziewicy przez powtarzanie pozdrowienia anielskiego „Zdrowaś Maryjo” sto pięćdziesiąt razy, tyle ile jest psalmów w psałterzu Dawida, przeplatając każdą dziesiątkę modlitwą Pańską i rozważając przy tym odpowiednie tajemnice z życia Pana Jezusa”.
„Chwała Ojcu” zatwierdzone przez Synod w Vaison (529), na uczczenie trzech Osób boskich, weszło do odmawianego Różańca na początku XVII w.
Modlitwę różańcową popularyzowali liczni święci, m. in. Św. Stanisław Kostka. Prosił, by przy śmierci dano mu do rąk różaniec , bo „to najmilsza pamiątka od Niebieskiej Matki”.
Najwięcej jednak do modlitwy różańcowej w Kościele przyczynili się papieże. Wśród niech pierwsze miejsce ma papież Klemens VIII, który wydał 19 bulli zachęcających wiernych do odmawiania tej modlitwy, oraz papież Leon XIII. W encyklice o Różańcu Iucunda semper uczył, że istotą Różańca jest odmawianie i rozmyślanie, połączenie modlitwy ustnej z rozważaniem Ewangelii. Leon XIII zwany „Papieżem różańca świętego”, wydał aż 13 encyklik różańcowych podkreślając rolę Maryi w dziejach Kościoła i świata. Ustanowił też październikowe nabożeństwo różańcowe w całym Kościele.
Przypominając słowa Jana XXIII papież Paweł VI pragnął, aby Różaniec stał się „wielką modlitwą publiczną i powszechną wobec zwyczajnych i nadzwyczajnych potrzeb świętego Kościoła, narodów i całego świata”.
16 października 2002 r. Ojciec Święty Jan Paweł II listem apostolskim „Rosarium Virginis Mariae”, „aby różaniec w pełniejszy sposób można było nazwać streszczeniem Ewangelii” wprowadził czwartą część różańca - tajemnice światła. Wprowadzenie nowej części, szczególnie poświęconej publicznej działalności Jezusa, poprzedzone było ponad 30-letnią modlitwą i kontemplacją Ojca Świętego. Odtąd cały różaniec liczy 20 tajemnic.
Do odmawiania różańca kilkakrotnie wzywała sama Matka Boża w czasie swych objawień, m.in. w Lourdes (1858), w Gietrzwałdzie (1877), w La Salette (1846), w Fatimie (1917).


Jedną z form modlitwy różańcowej jest Żywy Różaniec, który powstał w drugiej połowie XIX w., dzięki „nienasyconemu pragnieniu poznania Boga” i wielkiemu zaangażowaniu młodej Francuzki z Lyonu, modlitwa różańcowa przeżywa niezwykły renesans. Mowa tu o Słudze Bożej Paulinie Jaricot (1799 - 1862).

Paulinie JaricotPaulina urodziła się 22 lipca 1799 r. w rodzinie właścicieli fabryki jedwabiu. Młoda, piękna, kochająca życie towarzyskie, ulega tragicznemu wypadkowi. Wówczas jej matka, Joanna, ofiarowała Bogu swoje życie w intencji uzdrowienia córki. Ofiara została przyjęta i w niedługim czasie matka zmarła. W wieku 17 lat, po wysłuchaniu kazania o próżności, Paulina przystępuje do spowiedzi generalnej. Radykalnie zmienia styl życia wyzbywając się wszelkiego zbytku. Przed obliczem Czarnej Madonny, Paulina składa ślub czystości. Odwiedza ubogich i chorych, zachęca dziewczęta, by żyły pobożnie w swoich środowiskach, wynagradzając modlitwą i ofiarą zniewagi wyrządzane Najświętszemu Sercu Jezusa. Myśli jednocześnie, jak znaleźć źródło pomocy finansowej dla misji. Rozpoczyna zbieranie ofiar wśród dziewcząt „wynagrodzicielek”. Wreszcie wpada na pomysł, aby każda z dziewcząt pozyskała 10 osób, a te następne 10 itd. Zebrane środki należało przekazać osobom odpowiedzialnym za dziesiątki, a ci setnikom i tysięcznikom. Zaangażowani w to dzieło mieli modlić się za misje i co tydzień złożyć skromną ofiarę. Przyjmując system Pauliny, 3 maja 1822 r., grupa świeckich utworzyła stowarzyszenie - Dzieło Rozkrzewiania Wiary. Za namową spowiednika, mając zaledwie 23 lata, Paulina wycofuje się z życia aktywnego i oddaje kontemplacji. Przez jedną noc napisała traktat o nieskończonej miłości w Eucharystii. Wykorzystując sprawdzoną metodę, Paulina zakłada w Lyonie Stowarzyszenie Żywego Różańca składające się z piętnastoosobowych grup. Jako datę powstania przyjmuje się 8 grudnia 1826 r. Papież Grzegorz XVI stowarzyszenie zatwierdził 27 stycznia 1832 r. i nadał mu liczne odpusty. Patronką Żywego Różańca ustanowił młodziutką rzymską męczennicę - św. Filomenę, za przyczyną której Paulina w cudowny sposób odzyskała zdrowie. Paulina znając trudną sytuację miejscowych robotników podejmowała wiele inicjatyw i przedsięwzięć mających na celu podniesienie ich statusu materialnego. Chciała obudzić w nich poczucie godności i wyrwać ich z niewolniczego systemu pracy. Niestety, padła ofiarą oszustwa i popadła w ogromne długi, które pochłonęły nawet jej rodzinny majątek. Wiele osób odwróciło się od niej. Nie pomógł nawet apel papieża Piusa IX skierowany do rady Dzieła Rozkrzewiania Wiary. W końcu, 25 lutego 1853 r. Paulina Jaricot została wpisana na listę Lyońskich nędzarzy. Przez 9 lat żyła w skrajnej nędzy nękana różnymi chorobami. Zmarła rankiem 9 stycznia 1862 r. ze słowami na ustach: „Maryja moja Matko cała jestem Twoja”. W ostatniej drodze towarzyszyła jej grupa Lyońskich robotników.
Przez piętnaście lat panowała cisza wokół osoby Pauliny. Dopiero po ukazaniu się anonimowej książki na jej temat, „Wspomnienie o przyjaciółce. Założycielka Rozkrzewiania Wiary i Żywego Różańca”, papież Leon XII, poruszony jej biografią, w 1881 r. wydał breve z podkreśleniem zasług Pauliny Marii Jaricot. „To ona po opracowaniu planu zorganizowała piękne dzieło nazwane Rozkrzewianiem Wiary. Ogromną zbiórkę złożoną z cotygodniowych datków wiernych (...). Dzieło, które cudownie się rozwinęło i dostarcza misjom katolickim obfitych zasobów. Jej zawdzięczamy szczęśliwy pomysł rozdzielenia wśród piętnastu osób piętnastu dziesiątków Różańca. W ten sposób cudownie rozpowszechniła i uczyniła nieustanną modlitwę do Matki Bożej”. W 1989 r. serce Pauliny zostało uroczyście przeniesione do kościoła św. Polikarpa. W tym kościele przyjęła pierwszą Komunię Świętą i przez wiele lat codziennie uczestniczyła we Mszy Świętej. W 1935 r. jej doczesne szczątki przeniesiono do kościoła, gdzie doznała duchowej przemiany. 25 lutego 1963 r. papież Jan XXIII podpisał dekret o heroiczności cnót Pauliny Marii Jaricot i od tego czasu przysługuje jej tytuł Sługi Bożej.
Do Polski Żywy Różaniec dotarł jeszcze w XIX w. W 1977 r. Prymas ks. kard. Stefan Wyszyński zatwierdził Ceremoniał Żywego Różańca, opracowany przez o. Szymona Niezgodę OP.



Dokumenty papieskie o różańcu:
1. Leon XIII, Encyklika o Różańcu Iucunda semper
2. Leon XIII, List Apostolski Oktobri mensae o Matce Boskiej Różańcowej
3. Pius XI, Encyklika Ingravescentibus malis o Różańcu świętym NMP
4. Jan XXIII, List Apostolski, Il Religioso Convegno
5. Jan XXIII, Encyklika Grata recordatio o modlitwie różańcowej w intencji Kościoła, misji oraz problemów międzynarodowych i społecznych
6. Jan Paweł II, List Apostolski Rosarium Virginis Mariae o Różańcu świętym
Diecezja Diecezja Pielgrzymuj Diecezja Diecezja Diecezja Duszpasterstwo Rodzin Diecezji Drohiczyńskiej